ه 
عرب والجـــــود والتاریخ عدنه
نشامه اوبس علا الطیبات عدنه
تعال اوزور حینه اوشوف عدنه
واشرب کاس گهــــــوتنه الابیه

يكي از جلوه های فرهنگ و تمدن و ادبيات هر ملتی امثال و حكم و كلمات قصار و پرمغزي است كه از دهان بزرگان علم و ادب و يا مردم عامي آن سرزمين در طول تاریخ جوشيده است که گاهی پیشینه برخی از این امثال بر بعضی از مردم روشن نیست.

در ميان تمام آثار ادبيات عامه هرگروه و ملت، ضرب المثل ها مبين شخصيت و ويژگي هاي روحي آن گروه يا ملت است مجازها، كنايه ها و استعاره هاي بي شماري كه در مثل ها به كار رفته به منزله اسباب و ابزارهايي است كه هر قوم و ملتي احساسات و نمايش ها خود را اعم از كمدي و درام و تراژدي در آن به روي صحنه مي آورد و با صداقت تمام و به طور ناخودآگاه، معتقدات، خرافات و سنت ها و هر چه را به آن ايمان دارد؛ در طول تاریخ در همين امثال و حكم منعكس مي كند.

زبان عربی محلی مردم خوزستان نیز مانند همه زبان های دیگر، دارای ضرب المثل هایی است كه هر كدام از آن ها داراي دنیایی از ذوق و انديشه و حسن تعبير در اداي مقصود است

سوال اساسی كه اینجا مطرح مي شود اين است كه "آيا امثال و حکم ريشه تاريخي دارند و به موضوع خاصي ارتباط دارند؟" قطعا جواب این سوال مثبت خواهد بود. پدیده امثال و حکم که قبل از طبقهبندی علوم و قرنها پیش از ظهور فلاسفه، وجود داشتهاست، هریک از آنها ريشه باستاني و تاريخي دارد؛ برای مثال دو ضرب المثل عربی خوزستانی زیر ریشه در یک ماجرای تاریخی و یا افسانه ای دارند.

"حامیهَة حرامیهَة" (نگهبان آن دزد آن است)

کاربرد اين ضرب المثل درباره كسي است كه به چيزي امين شود ولي در امانت خود خيانت ورزد..
دسته بندی : [Post_Cat_Title]
برچسبها:



نویسنده: طالب عبودی